خانه رمان

دوستان عزیز، علاقمندان رمان و رمان‌نویسی، سلام

خوشحالم که این وبلاگ کوچک تا به امروز این همه مورد استفاده‌ی علاقمندان قرار گرفته است. ماه‌هاست که مطلبی در اینجا منتشر ننموده‌ام اما همچنان نظرات ارزشمند شما در پای مطالب «خانه رمان» درج می‌شود و من را ترغیب می‌کند که اینجا را از نو ادامه دهم.

بسیاری از دوستان برای به سرانجام رساندن طرح‌های نوشتن‌شان از «خانه رمان» استمداد خواسته‌اند که تا به این لحظه موفق به پاسخ گویی نشده‌ام.

انشا الله در اولین فرصت برنامه‌ای برای کارگاه رمان ارائه خواهم داد تا به صورت آنلاین به بحث‌هایی درباره‌ی رمان نویسی بپردازیم. به کمک تمامی دوستان و همراهی‌شان نیازمندم و بی حضور عزیزان ناتوان از پیش بردن اینجا خواهم بود. امیدوارم هر کس که نظر و پیشنهادی برای یک فعالیت گروهی منسجم درباره‌ی رمان‌نویسی دارد در اینجا برای من کامنت بگذارد.
به زودی خانه‌ی رمان با دستانی پر و برنامه‌ای جامع به روز خواهد شد.

منتظر نظراتتان هستم.

بلندپروازی چیز خوبی است و شوق و اشتیاق نوشتن را در نویسنده بیشتر می کند و خیال او را به پرواز درمی آورد، اما به اصطلاح سنگ بزرگ علامت نزدن است. اولین بار نمی توان راه درازی را یک شبه پیمود. طرحی را برای نوشتن انتخاب کنید که از پس آن برآیید، نه طرحی که برای نویسنده کارکشته یی نیز نوشتن آن دشوار است. لئو تولستوی شاهکار خود رمان «جنگ و صلح» را وقتی نوشت که پیش از آن، چند مجموعه داستان کوتاه و رمان انتشار داده بود. گابریل گارسیا مارکز «صد سال تنهایی» را در بلوغ ذهنی و مهارت نویسندگی خود نوشت. احمد محمود پیش از نوشتن داستان های کوتاهش، نمی توانست رمان قدرتمند «همسایه ها» را بنویسد.